پايگاه شهرسازي و معماري ، سعيد سفيري : منوريل ايده اصلي دكتر احمدي نژاد در دوره شهرداري بود . ايده اي كه درهمان زمان هم جامه عمل به تن نكرد و از نخستين خطي كه قرار بود از اكباتان تا ميدان صادقيه افتتاح شود تنها ستونهاي بتني آن به يادگار ماند.
با رفتن دكتر احمدي نژاد از شهرداري تهران رييس جمهور ايده خود را به دولت برد . و اينك پس از گذشت چهارسال در پايان دوره نخست رياست جمهوري يك بار ديگر منوريل و موضوع آن در شوراي شهر مطرح مي شود .
مهندس چمران رييس شوراي شهر درهفته گذشته در پاسخ به خبرنگاراني كه درباره تغييراتي كه دولت به طرح جامع حمل ونقل وترافيك داده است گفت دولت جز دريك مورد تغيير خاصي در طرح جامع نداده است و آن هم مربوط به منوريل مي شود. دولت پيشنهاد داده كه خط هاي 8و9متروي تهران به منوريل تغيير كنند.
رييس شوراي شهر تهران درحالي خبر خود را به خبرنگاران مي گفت كه طرح جامع حمل ونقل پس از تغييرات دولت در كميسيونهاي شورا وشهرداري تهران در حال بررسي است.
اين طرح در شورايي درحال بررسي است كه از حاميان دولت درانتخابات گذشته شوراها تنها سه تن وارد آن شدند .
در مناقشه مترو و منوريل نظر كارشناسي شهرداري و مترو دراين ميان مهم است.شركت مترو مخالف سرسخت منوريل است . ومديران آن معتقدند كه هزينه راه اندازي يك كيلومتر منوريل شايد از مترو كمتر باشد اما بي ترديد هزينه نگهداري آن چند برابر مترو است . تازه اگر از مساله آلودگي صوتي را كناربگذاريم ونخواهيم به بحث هاي منظرشهري هم بپردازيم .
مديران مترو در دوره شهرداري دكتر احمدي نژاد در مخالفت بامنوريل تا پاي استعفا يا اخراج پيش رفتند . استدلال آنان از اين ديدگاه برمي خواست كه دردنيا طولاني ترين خط منوريل بر گرد شهر ديزلند براي تفريح گردشگران وكودكان كشيده شده است . چون اين سيستم براي حمل ونقل عمومي گران است.حال چگونه قرار است که در تهران به اندازه کل خطوط موجود منوريل در دنيا از اين سيستم حمل و نقلي استفاده شود.
اختلاف نظرهاي مديران مترو و مديران دولتي درباره انتخاب مترو يا منوريل در سال هاي اخير شهرداري وشركت مترو را براي دريافت اعتبارات قانون تهران از دولت با مشكلاتي جدي مواجه کرده است.
شايد به همين دليل رييس شوراي شهر تصميم شوراييان درمورد منوريل را به بحث هاي كارشناسي و ارايه مطالعات فني دولتيان واگذار كرده است .
با اين همه سرنوشت منوريل درتهران به ستونهاي يادبود بلوار فرودس مي ماند كه پس از چهار هيچ قطار منوريلي از روي آن عبور نمي كند. آيا اين براي قضاوت درباره آينده منوريل کافي نيست؟